Bu Yıl Biten Şeylere Tutunmayı Bırakmak

Bazı yıllar, bitmeye yakınken garip bir gerçeklik getirir: Sanki herkes ileri giderken, sen biraz geride kalmışsın gibi. Kime ne söylediğini, neyi toparladığını, nereye yetiştiğini sorgularken bulursun kendini.

İşte tam o arada, “bitmiş şeyler” yavaş yavaş görünür olmaya başlar. Sene boyunca adını koymadığın kayıplar, yarım kalan konuşmalar, olup da olmamış ilişkiler… Hatta bazen sadece kendine dair bir his: Artık aynı değilim.

Bu yazıyı yıla veda rehberi olsun diye yazmıyorum. Daha çok, bir şeyi bitmiş haliyle kabul etmenin nasıl bir ağırlığı olduğunu konuşmak için yazıyorum. Çünkü kabul etmek çoğu zaman iyileştirmez… Ama en azından dürüst bir başlangıçtır.

Bazı şeyler gerçekten bitti. Ve sen hala içinde taşıyorsun.

Bazen bir ilişki, bazen bir hayal, bazen kendinle ilgili kurduğun eski bir versiyon… Bazen de “keşke başka türlü olsaydı” dediğin tek bir gün.

İnsan, çoğu kez bitmiş olanı anlamak için değil, hissetmek için zamana ihtiyaç duyar. Mantığın çoktan “bitti” demiştir ama duygular? Onlar biraz geriden gelir. Sen de o aradaki boşlukta tutunmaya devam edersin.

Tutunmak kötü bir şey değildir. Bu, insani bir refleks. Ama tutunduğunda aslında neyi koruduğuna bakmak gerekir:

Acıyı mı?

Anıyı mı?

Boş kalma korkusunu mu?

Bazen bir şeyin bitmesi bizi boş bırakmaz. Sadece kendimize ait alanı açar.

Bu yıl senin için biten şey her neyse… Onu yok saymadan, dramatize etmeden, abartmadan şöyle bir yanına oturabilirsin:

“Evet, bu bitti. Ve ben buna tutunmaktan yoruldum.”

Bırakmak çoğu zaman unutmak değildir. Silmek de değildir. Bırakmak, bir şeyin artık hayatının merkezinde durmasına izin vermemektir. Yer açmaktır. Yerine ne geleceğini bilmesen bile.

Yeni yıl kapıda diye her şeyin hallolmasını, toparlanmasını, iyileşmesini beklemek gerçekçi değil. Ama bir şeye gücün yeter:

Bitmiş olanın elini yavaşça bırakmaya.

Yeni yıl bazen yepyeni umutlarla gelmez; bazen sadece yorgunluklarımızı daha nazik karşılamak için gelir.

Belki de bu yeterlidir. Belki de bu yılın kapanışı, büyük hedeflerden değil, küçük bir cümleden geçer:

“Biten şeylere tutunmak zorunda değilim.”

Bu hafta, kendine sadece bir soru sorabilirsin: Neyi bırakırsam biraz daha hafiflerim?

Bunu cevaplamak bile bu yılın kapanışı için yeterince cesur bir adım.